Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Öncelikle şiirlerime yaptığınız değerli yorumlarınız için gönülden teşekkürler.
Daha önce şiirlerinizi okumuştum. Bugün sadece sizin şiirlerinizi okuyarak güne başladım. Bir hayli yorum yapılmış şiirlerinize. O kadar yorumdan sonra benim yorumuma gerek var mı diye düşünmüştüm. Yorumlara da bir göz attım. Bir de kendi açımdan bakayım diye yorumlamaya çalışacağım şiirlerinizi.
Sabahleyin Erkenden' şiiriniz o kadar sıcak geldi ki bana, hem de az yorum yapılmıştı, bununla başlamak içimden geldi.
Şiiriniz, normal bir günde, normal duygularla başlanan bir günün erken saatlerinde, gördüklerini olduğu gibi tertemiz, açık, net, anlaşılır bir Türkçeyle ifade eden; yine rahat, huzurlu, kaygılardan uzak, yaşama sevinci olan, hayata bağlı, her halinden memnun ve mutlu bir ruh rahatlığı ve huzuru içindeki bir insanın samimi, sıcak ifadeleri.
Hayata bu kadar sıcak, geniş ve rahat bakabilmek çok güzel. Hep deriz ya, bazı insanların yapısından mıdır nedir, hep hayata gülerek bakıyor, olaylara gerilmeden ve germeden bakıyor, olumlu enerjisiyle etrafa ışık, huzur saçıyor... İşte aynı duyguları yaşattı bana bu şiiriniz. Çok olumlu, çok huzurlu bir enerji, bir duygu yansıtıyor bu şiiriniz.
Ne güzel, sabahın erken saatinde, bisikletinin pedalına basarken bir türkü tutturarak yol almak ve hayattan zevk alarak hayatı yaşamak... Gerçekten çok çok güzel bir duygu. Bu insanın çalıştığı iş yerinde stres olmaz, gerginlik olmaz, isteksizlik olmaz; tek şey olur huzur ve verimli çalışma. Hepimizin buna ihtiyacı var, hem de sadece iş ortamında değil, her ortamda böyle bir ruh haline ihtiyacımız var.
Siz bunu bu şiirinizde çok güzel işlemişsiniz. Bence genel anlamda güne başlarken ve işe başlamadan önce hafif bir ney sesiyle yumuşak bir ses tonuyla ruhları, gönülleri sakinleştirecek bir müsekkin misali bu şiiriniz seslendirilmeli sosyal ortamlarda ve elbette ki iş yerlerinde.
Türkiye ve işverenler için verimliliği artırmanın yollarından biri olur derim ben. Psikolojik bir terapi olur çalışanlar ve herkes için.
Elindekiyle yetinmeyi bilen, ama çalışmaktan ve üretmekten zevk alan, daha iyiy kavuşmak için huzurla ve istekle çalışan bir insan modeli düşünebiliyor musunuz...
Güne isteksizce mersedesin içinde yol alarak başlayan olmak yerine, büyük bir keyifle türkü söyleyerek bisikletinin üzerinde güne başlayan insan olmak daha evladır...
Şiirinizdeki 'b, l, s, k' gibi ses tekrarları, rediflerin aralıklarla tekrarı hoş bir ahenk katmış. Serbestliği de rahat tavırlarla güne başlayan insanın rahatlığına tam uymuş.
Ben çok olumlu bir elektrik aldım. Okuyunca rahatladım, tebessüm eden, türkü söyleyen bir şiir buldum karşımda.
Gönülden tebrikler Ali Bey kardeşim.
Diğer şiirlerinizi de okumaya devam edeceğim. Ayrıca arkadaş listemde de görmek isterim sizi.
Benim sayfalarıma da misafir olmanızı sürdürürseniz sevinirim.
Sağ olun, var olun, sağlıcakla yazın.
adamın bisikleti de benim bisiklet gibi külüstürmüş :)))
çok hoş bir şiirdi can..
Huzur içinde sabahlara uyanmak güne başlamak ne mutlu değilmi şiirin kahramanına. Kaleminize yüreğinize sağlık.
Hayattan enfes bir enstantane.
Müthiş bir gözlem ve harika bir betimleme.
Şiir tadında.
Tebrikler efendim.
Celil ÇINKIR
MÜKEMMEL BİR ŞİİR. TEBRİKLER. TAM PUAN ELBETTE.
Bu şiir ile ilgili 5 tane yorum bulunmakta