Saat ilerledikçe daralmalar başlıyor.
Yeni bir günü kaldıramayacak kadar yorgun oluyorum.
Hep aklımda bir soru yatıyor.
Sormaya utanıyorum,çünkü cevap alamayacağımı biliyorum.
Taze çiçeklerin,mis gibi baharların arasında kalabilseydim keşke…
Keşke sevebilseydim, hatta sevilseydim birince…
Siz nerede olduğumu hiç öğrendiniz mi karanlıktan…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta