Sabaha kalan pişmanlık

Sabaha Kalan Pişmanlık

Sabah oldu.
Cesaret geceyle birlikte çekildi.
Perdeden sızan ışık
daha gerçek,
daha acımasızdı.

Dün gece
her şey mümkündü.
Gamzelerin yakındı,
nefesin sıcaktı,
susmak bile anlamlıydı.

Şimdi
aynı yüz
aynı gülüş
ama başka bir mesafe var aramızda.
Geceden kalma bir utanç gibi.

Gamzelerin…
Gece beni çağırmışlardı.
Sabah hiçbir şey söylemiyorlar.
Sanki
hiç düşmemişim gibi
bakıyorlar bana.

O anlar
gerçek miydi,
yoksa
cesaretin sarhoşluğu mu?
İnsan sabah olunca
her şeyi sorguluyor.

Ellerim boş.
Cümlelerim eksik.
Keşke demiyorum,
ama “acaba”
çok ağır duruyor içimde.

Gecede kalan şey
aşk değildi belki,
ama sıradan da değildi.
Bunu anlatmak zor.

Gamzelerine baktığımda
bir şey söylemeliyim sandım,
söylemedim.
Bazı suskunluklar
fazla konuşur.

Sabahın ayıklığı
geceyi mahkûm ediyor.
Cesaret suçlu,
kalp yorgun.

Sen normaldin.
Ben değildim.
Ben hâlâ
iki küçük çukurun
içinde kalmıştım.

Belki yanlış zamandı.
Belki doğru kişi
yanlış saat.
Bazı geceler
yalnızca gece içindir.

Şimdi
adını yine cebime koydum.
Kalbim hâlâ sıcak
ama daha temkinli.

Gamzeler öpülmek için miydi,
yoksa
bir anlık yanılgı mı?
Sabah cevap vermiyor bu soruya.

Gülüşünü saklamadın sen,
ben yine kendimi sakladım.
Cesaretim geceye aitti,
korkum sabaha.

Aramızda
artık bir gece var.
Ne tam unutulacak,
ne tekrar yaşanacak.

İki küçük çukur…
Bir gecelik cesaretin
sabaha kalan pişmanlığı.

Ve ben
ilk kez
gülüşünden çok
sessizliğini hatırlıyorum.