Sabah Sefası Şiiri - Mehmet Süzme

Balkonda bir taburede oturuyorum
Elimde sabahın ikinci sigarası
Gözüme çarpıyor bardaktan çıkan buhar
Bütün sokağa kahve kokusu dağıtırcasına
Kabullenmek istemesem de
Hava soğuk
Sadece insan mı üşür bu havada
Yazdan kalan adaçayı da titriyor
Kahverengi saksıda

Erkenden beyazlarını giymiş üzerine
Fukaranın düşkünü Ankara
Sürpriz oldu bana
İzlesem haberim olurdu
Bakmadım dün televizyona

İnsanlar yürüyor
Bazıları buz tutmuş kaldırımdan,
Bazıları araba tekerlerinin buzu yumuşattığı yoldan.
Kayıp düşmekten korktuğu için mi yoldan yürür insan
Belki de kışlık ayakkabısı olmadığından

Sabahın yedisinde
Herkesin acelesi var yediden yetmişe
Düşünüyorum taşralı tarafımla
Hayat aceleye gelmez
Değil miydi bize öğretilen
İki bin nüfuslu kasabada
Bak güneş bile doğmadı daha.

Ayazın yüzüme vurduğu gibi
Vuruyor gerçeklik
Yeter bu kadar romantizm diyorum
Kahvenin yarısı kalsa da olur
Kalk hazırlan.
Çocuk bırakılacak, işe gidilecek
Çocuk alınacak, eve gelinecek
Domates tadı olmayan domates çorbasından içilecek.

Sonra mı ?
Sonrası görmediğim, bilmediğim bir şefin menüsü
Ne çıkarsa bahtıma.