Hıçkırığımızı tutmak gibiydi,
nefes almıyorduk
Bir hüzünden diğerine belki bin sevgi taşıyorduk
Saatin bi önemide yoktu
Kimleri vurduğu,nasıl çaldığı hayatı
Yoruyordu sadece bir şeyler akıp gidiyor gibi gösteriyordu
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta