Firari bir uykunun hapsindeyim yine bu gece
Aklım zemheride titreyen bir gül
Bir uykusuzluk senfonisi sesine uyanıyorum
Karanlığın en siyahını giyiniyorum
Şiirin cehennemine ilk yolculuk başlıyor:
Önce sevgiliye bir sitem
Sonra içinden bir türlü çıkmadığım anlamsız hayat
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta