Saadet-i Dâreyn( İki Cihan mutluluk)

SAADET-İ DÂREYN( İki Cihan mutluluk)

Nâr-ı hicranınla kavruldu tenim,
Arşa revân oldu feryâd-ı şenim.
Sensiz bu cihanda gurbettir demin,
Gönlümün sultânı, hânımsın yârim.

Zülfünün teline bağladım canı,
Şeb-i yeldâ bildim sensiz her anı.
Aşkındır ömrümün şah-ı devranı,
Saadet-i dâreyn, şanımsın yârim.

Gönülde sönmeyen, özge bir közsün,
İçimde silinmez, mukaddes özsün.
Sen benim dildeki, en tatlı sözsün,
Vuslat-ı cennetim, şahımsın yârim,

Çeşm-i siyahından süzülen ışık,
Eyler bu kalbi bak, sana tam âşık.
Özüm sana sadık, sözüm muvafık,
Vuslat aynasında, cânımsın yârim.

Lâl olur dillerim methini eyler,
Senden gayrı aşkı bu gönül neyler,
Mızrabım dokunur, bam telim inler.
Gönlümün sazında, gâmımsın yârim.

Hatt-ı ruhsarındır, gönlümün bağı,
Hasretin aşılmaz gam-u elem dağı.
Seninle yeşerir, vuslat budağı,
Damarımda gezen, İhyâmsın yârim.

Nigâh-ı lütfunla, biter dert sesi,
Canımın en nârin, tatlı busesi.
Gönül mülkümün sen, özge nefesi,
Destan-ı sevdamda, hiyâmsın yârim.

Bâkîdir bu sevda, yemin kelâmım,
Lütfunla şâd olur, dâim selâmım.
Şu fâni mülkümde, budur merâmım,
Hazan’ın gülzârı, şeydâmsın yârim,

Hazan Gülü Fatoş....20.01.1026....