Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Ki içi boşaltılmış eski bir köydür şimdi şair
Yıkık,
Issız
Karanlık...
Eşkıya yatağı belki,
Belki...
/Belkisi yakaya yapışan garip bir sıfatsızlık.../
demiştim bir şiirde...
tebriklerimi bırakır giderim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta