S ö ğ ü t Şiiri - Ayşe Uçar

gölgeler oynaşıyor beyaz tavanlarda
titrek bir mumun serenatı var aynalarda
gölgeler mi mutlu aynalar mı
yoksa ben mi?
ne desem doğru olmaz şimdi
isterse gecenin kıvrak elleri seçsin

uykuyu bıraktım uzun bir süre
uykuda dinlensin hakkı
ben de hep düşüncelerin aceleci fay hatları
hemen yazıp süreyim cümlelerimi bozkırın tepelerine
daha yelesi bitlenmemiş yılkı atlarımı koşturayım
çehresi sert iklimlere
varıp rüzgârların hohlayan dudağından öpeyim
öpüp öpüp savrulayım sarı çiğdemlerin pembe ufkuna
sessiz bir dünyanın çıngıraklı yılanları toplansın başıma
şenlik var sefahat var
uzanıp uzanıp buz gibi suların berrak
gözlerine dokunayım

ıssız çayırların entarisinde bırakayım yıkansın ellerim
ellerim deyince hep aklıma gelen annem
aklıma gelir de öteki diyarları bırakamaz
gelemez

hâlâ annem o söğüt dalının gövdesinde
ne zaman kırılsa kollarım
içerlese kalbim
her gece o ılık suların koynuna akarken
beyaz köpüklü hüzünlerim
koşturur yine o söğüde sarılırım
annem gibi

işte o yüzden
o söğütte beni her defasında
sulara sarkan o narin işveli salkım saçaklarındaki
gümüş mızraklı yaprakları gibi sever

2103202607:17