Rüzgarın Yönünü Beklerken Şiiri - Sadık ...

Başka sahillerin hikâyelerine bakarak bekliyoruz aşkımızı,
Bizim gemimiz hâlâ limanda,
Rüzgârın yönünü değiştirmesini bekleyen iki yolcu gibiyiz.
Bir dilek var Tanrı’dan,
Sanki gökyüzüne fısıldanmış,
Yıldızlar bile duymuş.

Sen, sabahın ilk ışıklarında
Çiğ tanelerinin avuçlarına düştüğü bir vadide çay toplarken,
Ben sana eriyen beyaz bir şeker olmaz mıydım?
Sabah rüzgârı saçlarını okşarken
Ben, kokunu taşırdım
Beklerim seni, emin ol beklerim.
Temiz ellerinle temiz bir kalbi bulduğun an,
Gökyüzündeki ilahi deftere
Yüce Tanrı ikimizin adını yazar diye beklerim.

Her seherin bittiği,
Günün altın kemerini taktığı o anda
Gözlerim ufku arar,
İçimde bir kuş, kanat çırpar sana doğru.

Sonumu düşünmeden,
Kör karanlığımla,
Sana açılan aydınlık kapıya yürürüm.
Derdim elbette sensin,
Bu sevda toprağa karışmadan,
Dünya dediğimiz bu soluk alan koca sahnede
Yanında geçirecek birkaç yüzyılım var.

Biliyorum… ve bekliyorum.
Eminim bir gün,
Gecelerin siyah örtüsünü yırtıp
Güneşin alnında duracağım,
Ve işte o gün
Sessiz adımlarla geleceğim kapına.

Bazen sevgili,
Sevgi sabretmekmiş.
Sabır, kalbin kendi mevsimini beklemesiymiş.