Sonbahar sancısı, güz sevdası demiştim,
Her zamanki mevsim vurgunuydu, geçerdi,
Meğer nasılda yanılmış, aldanmışım,
Kirpiğinden tenime düşen ilk damla,
Dönüşüverdi sevgi sağanağına.
Heyecanlar unutulmuş, anılar küllenmişken,
Sevmek,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Eski bir aşk masalını hatırlatanıda kutlamak gerek.Abim yangınlarda......Saygılar...
yanık kokuyor şiir..sevda kokusu...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta