Rüzgâr Şiiri - Ferhat Yıldırım Gören

geldim.
hiç çağrılmadım.

bir şeyleri yerinden ettim,
kendimi de.

artık kalamıyorum hiçbir yerde.
her başlangıç
yarım kalmak gibi.

bir ses oluyor içimde bazen,
yönsüz, adını bilmediğim.
o sesi susturamıyorum.

biri “nereye gidiyorsun” diye sorsa,
dururdum belki.
kimse sormuyor.

şimdi
her geçişte biraz siliniyorum.
hiçbir iz kalmıyor,
ama içim hâlâ dolu.

ve biliyorum,
var olmak bazen
bir yere ait olamamak demek.