Rüzgara bıraktım ben elimdeki tüm sevgimi, kaderimi canımı o alıp artık gitsin
Geçmişte yaşadığım anılarımın hepsini benden de alsın ve bitsin
Hatırlamak istemiyorum geçmişi aklıma gelince hep benim gözlerim yaşla doluyor
Dal bu kırılmıştır bir kere artık o rüzgar ı affetse bile üstündeki çiçekleri soluyor
Biz ne rüzgar lar gördük ama kırılmadık hep sarıldık, kenetlendik sadece kaderimize
Şimdi sana ne oldu ki mevsimler mi değişti yoksa değişen yalnız sadece sen miydin
Sen sanki zamansız bir rüzgar dın sevgiyle savurup durdun hep bir meçhule
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta