Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
tuhaf ama sanki ilahi bir el, gizli bir iç ses sürekli beni sana, seni bana getiriyordu...oysa o kadar uzak, yabancı ve imkansızdın ki....
bir araya gelmesi en zor kalplerdik...ama zaman, şartlar ve yaradan tüm duvarlara olmazlara inat bizi buluşturdu ak bir dağın eteğindeki kentte...
Duyguların tavan yaptığı, okuyucuya olduğu gibi geçen sevgi seliydi...Kutlarım sayın Eroğlu, kaleminizi yine konuşturmuşsunuz. Mükemmeldi...Tebrikler...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta