Sensizlik karanlığında benliğimi yitirdim
Kendimde değilim, bir boşluğa düştüm
Dilime sarıldım, saatlerin zehir akrebine küstüm
Zihnimin duvarını yoklayan, kalbimin acısını yakalayan
Her vaktimi çalan büstün
Günlerimin kanlı bardağında içtiğim sözdün
Gözlerimin şanlı şafağında izlediğim özdün
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta