İçimde Kalan Ses Şiiri - Hamit Atay

İçimde Kalan Ses”
Gece yine ağır geldi omuzlarıma,
Ay camıma yaslanmış beni dinliyor.
Bir sen eksiksin bu şehirde,
Bir de içimde susmayan o kırık cümleler…
Adını anmaya korkuyorum,
Sanki rüzgâr duyacak da
Getirip bırakacak seni kapıma,
Sonra yine alıp götürecek diye…
Bilirsin,
Ben gidenin arkasından bağırmam,
Ama içimde
Sessiz çığlıklar büyütürüm.
Bir fotoğrafın var masamda,
Gülüşün hâlâ çocuk…
Ben ise yıllar kadar yorgun,
Özlemi sırtında taşıyan bir yolcu gibi.
Seni sevmek suç değildi belki,
Ama cezası ağır oldu bana.
Her gece yokluğunla yüzleşmek,
Her sabah sensizliğe uyanmak…
Yine de kızmıyorum sana,
Çünkü bazı insanlar
Gitmek için değil,
İz bırakmak için girer hayatımıza.
Ve sen…
Kalbimde kapanmayan bir kapı,
Şiirlerimde bitmeyen bir mısra oldun.
Eğer bir gün rüzgâr sesimi taşırsa sana,
Bil ki hâlâ aynı yerimdeyim.
Biraz kırık,
Biraz eksik,
Ama sevmekten vazgeçmeyecek kadar inatçı…
Çünkü ben
Kaybettiklerimle değil,
Sevdiklerimle var oldum hep.
Ve sen…
İçimde kalan en güzel ses oldun.

HAMİT ATAY