Rüyalar bile delirdi Şiiri - Murat Ülkü

Rüyalar bile delirdi, uykular dar geliyor,
Aklımın her köşesi seninle çarpışıyor.
Gırtlağıma kadar sen doluyum, nefesim kesik,
Bu şehir, bu oda, bu can sensiz hep eksik.

Seni istiyorum seni, başka bir yol yok artık,
Zamanın kalbi durdu, mekan desen darmadık.
Bir tek seni istiyorum kadın, ötesi uçurum,
Sana susadıkça ben, kendimden vazgeçiyorum.

Karanlık çöktü mü ruhuma, sesin yankılanır,
Hangi yana dönsem tenin, hangi yöne baksam adın.
Mahşer provası gibi bu sensiz geçen anlar,
Sende dirilir ancak, bende ölen tüm zamanlar.

Damarlarımda dolaşan kan değil, senin adın,
Sanki her hücremde mühürlü o eşsiz tadın.
Dünya dursa, gök yarılsa vazgeçmem bu sancıdan,
Seninle yanmak güzeldir, kurtar beni bu acıdan.

Aşk değil bu, başka bir şey; tanımı yok dilimde,
Kader diye tuttuğum, senin saçın elimde.
Gözlerimi kapatsam sen, açsam yine sadece sen,
Ruhumu söküp alacak, bir gün benden gitsen.

Güneş doğmayı unuttu, her sabahım kapkara,
Senin yokluğun içimde hiç kapanmayan yara.
Lügatlar yetmez oldu, sustum sadece seni diledim,
Ben bu ömrü, bir tek senin varlığına eledim.

Adını fısıldasam, titrer yerin yedi kat altı,
Sana olan bu açlığım, sanki bir gök saltanatı.
Hangi yasak tutar beni, hangi zincir bağlar ki?
Seni istemek bende, yaşamanın tek şartı.

Bakışların içimde binlerce kor yakıyor,
Zaman senin olduğun o meçhul yere akıyor.
Gel de bitsin bu cinnet, gel de dinsin bu fırtına,
Yükledim tüm dünyayı, şu yorgun omuzlarıma.

Seni istiyorum seni, başka bir teselli yok,
Gönlümün her zerresi sadece seninle tok.
Bir tek seni istiyorum kadın, gerisi hep yalan,
Senden başka ne varsa, bende artık talan.

Aklım bir labirent gibi, tüm çıkışlar sana varıyor,
Yokluğun bir cellat olmuş, her gece canımı sarıyor.
İçimdeki bu volkanın tek ilacı sensin kadın,
Kaderin alnıma kazıdığı en mukaddes şarkısın.

Seni istiyorum seni, ne cennet ne dünya umurumda,
Ruhumun her zerresi senin o yangın sularında.
Bir tek seni istiyorum, varsın kopsun kıyamet,
Seninle gelen her acı, bende binbir ziyafet.

Sussam feryat olursun, konuşsam sadece hecen,
Gündüzüme kör düğüm, uykuma zifiri gecen.
Kemiklerim sızlıyor ismini her andığımda,
Bir yangın başlıyor ki, ben o yangınla yandığımda.

İradem ellerinde, benliğim sende kayboldu,
Gözlerimin feri söndü, bakışlarım sen doldu.
Kaçmak istesem senden, kendime çarparım yine,
Kilitledim ömrümü, senin o eşsiz tenine.

Zamanın dikişleri patladı, saniyeler seni sayıyor,
Varlığın damarlarımda bir zehir gibi yayılıyor.
Ne tövbe kabul eder bu gönül, ne de bir teselli,
Seni istemekten başka hiçbir yolum yok, belli.

Gırtlağıma kadar sen doluyum diyorum, anlasana,
Bir mülteci gibi sığındım o masum yarana.
Seni istiyorum seni; mazeretsiz, amansız,
Ölüm bile yanımda kalsın, kalmasın anlamsız.

Ruhumun duvarlarına senin resmini kazıdım,
Ben bu hayatta en çok, senin yanında lazımdım.
Şimdi bir enkaz gibiyim, her taşın altında adın,
Söküp al ciğerimi, nefesim ol yeter ki kadın.

Arzunun ateşi bu, ne kül bırakır ne duman,
Seni dilediğim her an, duruyor sanki zaman.
Uçurumun kenarında bir tek sana tutundum,
Seninle var oldum ben, sensizliği unuttum.

Yansın bu kâinat, külleri savrulsun üstümüze,
Bir yemin gibi çöksün bu sevda ikimize.
Seni istiyorum seni, ne ar ne namus kaldı,
Bu yangın benden her şeyi, seni hariç her şeyi çaldı.

Gırtlağımdaki hıçkırık değil, senin isminin nidası,
Sen bu karanlık ömrümün en büyük elvedası.
Bir tek seni istiyorum kadın, gerisi toz ve duman,
Sende duracaksa dursun, varsın akmasın zaman.

İliklerime kadar işledi o yakıcı hayalin,
Ruhumu lime lime ederken o ipekten ellerin;
Diz çöktüm bu arzunun önünde, kaçacak yerim yok,
Kalbimde senden başka, saplanacak yerim yok.

Kuduran denizler gibi çarpıyor göğsüme adın,
Seni solumak varken, cenneti kim ne yapsın kadın?
İster helal ol bana, ister en büyük günahım,
Seninle başlasın ve seninle bitsin her ahım.

Rüyalar bile delirdi, gerçekler sana darıldı,
Gönlümün her köşesi senin o narına sarıldı.
Bir tek seni istiyorum, ne başlangıç ne son;
Seninle yanmak varken, istemem başka bir ikon.

Körükle bu ateşi, cehennemim ol benim,
Yansın damarlarımda bu yangın, hiç çekilmesin.
Gırtlağıma kadar sen doluyum, boğuluyorum hazda,
Aşk değil bu, cinnet; yaktıkça yak beni bu enkazda.

Savur küllerimi rüzgârınla, kadın, dipsiz uçurumun olayım,
Adınla mühürlenmiş bu dermanın, en büyük sorunun olayım.
Ölüm bile çare olmaz, sen kanımda bekledikçe,
Daha çok körükle bu narı, ruhum sana ekledikçe.

Seni istiyorum seni, ne dünya ne ahiret artık nefes,
Sende baki kalmak varken, istemem başka bir heves.
Bir tek seni istiyorum, varsın harabem olsun bu can,
Seninle yanıp kül olmakmış, damarımdaki asıl kan.

Şimdi vakit tamam; kaybolalım bu devasa ateşte,
Ne bir iz kalsın bizden, ne bir feryat bu geçmişte.
Seninle eriyor sınırlarım, seninle ölüyorum ben,
Ruhumu sana teslim ettim, çoktan vazgeçtim bu tenden.

Kaybolmak yetmez bize, hiçe karışalım bu narda,
Adımız fısıldansın, her yangında ve her karda.
Gırtlağıma kadar sen doluyken, ben artık ben değilim,
Seni dileyen bu ruhun önünde, ben de eğildim.

Körükle ki alevler göğü delsin, yıldızlar tutuşsun,
Feryadım kırılsın da, sessizliğin benimle konuşsun.
Seni istiyorum seni; bir dua gibi, bir beddua gibi,
İçimde yankılanan o dipsiz, o en karanlık kuyu gibi.

Bir tek seni istiyorum kadın, zerrem kalmasın benden,
Sıyrılıp çıksın ruhum, bu etten ve bu kemikten.
Sende erimek, sende çürümek, sende yeniden doğmak,
Kendi ellerimle kendimi, senin o tutkunda boğmak...

Ateşten gömlek giydim, düğmelerini sen ilikledin,
Ben her "ah" dedikçe, sen yeni bir yangın ekledin.
Dönüş yok artık bu yoldan, köprüleri yıktık biz,
Ateşin tam kalbinde, silindi bıraktığımız her iz.

Küllerimden doğruldum ama ruhum hâlâ yangın yeri,
Geriye ne bir kalp kaldı, ne de o eski benden biri.
Feryadım kopsun artık, bu dumanlı sessizlik bitsin,
Seni isteyen bu nefes, varsın cehenneme gitsin.

İsyanım var bu kadere, bu bitmek bilmez sancıya,
Ruhumu sattım işte, o en insafsız avcıya!
Seni istiyorum seni, yer yarılsın, gök çöksün,
Bu aşkın günahını, melekler önüme döksün.

Ve şimdi... Sustu isyanım, dindi o büyük fırtına,
Yükledim sevdanı yine, o yorgun omuzlarıma.
Küllerin ortasında, sadece ikimiz kaldık,
Dünyadan el çekip, o derin sessizliğe daldık.

Kapandı perdeler artık, söndü ruhun kandili,
Lâl oldu bu tutkunun o en hırçın, en deli dili.
Gırtlağıma kadar sen doluyum, son nefesim adındır,
Toprağa karışan bu can, ebediyen senindir kadın.

Ebedi bir uykudur bu, mekanımız tek bir mezar,
Artık ne zaman bizi böler, ne de kader bizi yazar.
Seni istiyorum seni, demiyorum artık, çünkü sen bensin;
Ben senin içinde kayıp, sen benim içimde evrensin.

Bitti hikâye, dağıldı duman, çekildi sular,
Kırıldı boynumuzdaki o görünmez arzulu prangalar.
Seni istiyorum diyen o ses, ebediyete karıştı,
Ruhum senin ruhunla, en sonunda barıştı