Düşürdüm umudumu, dipsiz karanlık suya.
Kapayıp gözlerimi daldım derin uykuya.
Gerçekte elin oldun, yalnız orda benimsin,
Kimse uyandırmasın, hiç bitmesin bu rüya!
18 Aralık 1989 –Pazartesi / Ankara
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta