Kör atlar dizginlerim puşkunda.
Mosmor parmaklarım…
İnsan tanıdım insan kahpesinde, puştunda.
Hep şu kendim gibi sanmalarım…
Bütün teçhizatları paramparça fabrikalarımın.
Öyle beter öyle essiz batmışım…
Biliyorum ayıp ve mânasız
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki
Devamını Oku
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta