Kör atlar dizginlerim puşkunda.
Mosmor parmaklarım…
İnsan tanıdım insan kahpesinde, puştunda.
Hep şu kendim gibi sanmalarım…
Bütün teçhizatları paramparça fabrikalarımın.
Öyle beter öyle essiz batmışım…
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta