Sen !
Gerçek diye kendimizi kandırdığımız algının dışındaki alemdin,
Sevda sandığımızsa cevapsız sorular delhiziydi,
Bağ Bozumu bir hazan gibi lal,
Bir o kadar da sırtımızda maziden kalan vebal,
Bulduğumda seni farklıydı zaman sadece,
Yanlış adreslerdeydik,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta