Rüküş Taşgın Şiirleri - Şair Rüküş Taşgın

Allah aşkını bildim bileli
Gönlüm sanki mühürlendi
Baki kaldı bende bir dem
Beden sanki yenilendi

Şaştım bazen hallerime

Görünmez bir yola baş koymuşuz
Mechule yüruyen garip yolcuyuz
Aşkın muradıyla mest olmuşuz
Miraca yürüyen bir garip yolcuyuz

Peygamber aşkını tadan bizleriz

Akıttık gönül özünden şarabı kevser
İçenler mest olur, nefreti kini keser
Senlik benlik kalmaz, bizi bir eyler
Yapan ben, içen ben , bilenler sezer

Cümle alemim , iyi kötü benim eserim

Ey gönül Sen coş!
Yoktur seni durduran.
Taş gönül taş...
Sıgmazsın derelere,ak git gidebildigin kadar.
İnce ince,ıgıl ığıl ak.
Sonsuza dek git.

Ne denlidir bu sevdanın hikmeti
Sever sever de bir ummana kavuşmaz
İlmek ilmek işlemiş her serveti
Çözer çözer de bir deryaya ulaşmaz

Koca bir gönül aşina olmuş kullara

Bir damla nedamet gözyaşina sığar mı aşk
Gözden gönlüne akar mı ahı
Sarsada kara bulutlar dağlarını
Söyle sırrın aşkın için akan gözyaşı mı?

Gelmiyor elimden alnıma yazılandan fazlası

Sen kim,ben kim ,yoktur hakikatte
Ruhumuz tektir tek, baştaki hilkatte
Levhi mahfuzda yazıldı kaderimizde
Ne sen kaldın ne ben bu düşüncede

Gel can hoş beş edelim iki kelimede

Eyy aşk!Sen bana bir tutam gül ol
Ben sana güllerden bir bahçe olayım

Ömrümde bir kere olsun tebessüm et
Varsın bir daha gülmeyim ben nefes aldığım müddet

Bir kader ki yazılır tek tek sessizce
Ruhumuzla sevdik yanarız kimsesizce
Akılla değil gönülle bağlandık sevgiye
Gel sevgili yanalım bu aşkla delicesine

Kimse bilmezdi bu yola gireceğimize

Emrine verilen dağları taşları
Nice canından vazgeçen sultanları
Yok olma derdiyle yanan aşıkları
Hangi kulu istersin de gelmez ki sana sultanım

Nefsten kurtulup seninle bir olan sevgilileri