İstanbul-Büyük Ada, yollardan kalan...
Ellerini unuttum sandım,
Ta ki başka eli tutuncaya kadar
Acıdım...
Tonlarca acı hissettim bir anda
Vazgeçtim
Kandırma kendini,
Saatler geçmiyor biliyorum
Öyle güzel bakmıyorsun
Gülümsemiyorsun mesela
Sevgililer görünce beni hatırlıyorsun
Koku mu hayal ediyorsun
O aşkı, o tadı bulursa yüreğin,
Başın yastığa düşsün huzurla
Sevmemek aldanışın resmidir
Sevmek hayatın kendisidir unutma
Hayatın büyüsüne ortak oldun ya
Işıklarla dolsun kalbin
Bir acının üstüne düşer insan
...Taşır sonra
Ve kalktım dediği her gün,
Kandırmacasıdır aslında
Yapışmıştır o iz kalbe
Bundandır bunca arayışımız
O, ulaşılmaz dağlar gibiydi
Kendini ne güzel yaratmıştı bende
Ve ben ona hiç varmak istemiyordum
Özlemliydim, hasret kalmalıydım
Büyülüydü bu yollar
Ve ben hep yürümeliydim
Batasım geliyor bazen, batasım;
Bir gemi gibi
Ve hiç bulmasınlar istiyorum
Tarihlerce korumak istiyorum gizemimi
Tüm yolculuklarda kırdılar yelkenlerimi
Alıp gittiler, gönlüme değen meltemlerimi
Sevgi uyanır içimde
Sabah olur, güneş olur,
Dünya olur
Onun sevgisiyle yaşıyorken,
Gönlüm nasıl yok olur
Ben ona tutunmuşken
Küçücük zaman diliminde seviyorum seni
Binlerce duyguyla
Zaman dediğin nedir ki sevgilim
Uçsuz bucaksız duygular zamanları aşıyor
Bak, yanında olmasam da yanındayım
Boynunu büküyor ayçiçekleri
Neler, neler anlatıyor duyuyor muyuz?
Ne de çok biliyor
Ne de çok konuşuyoruz
Toprak gibi sessiz, bereketli olsaydık;
KAZANIRDIK!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!