Susları ezberlemiş dilime de kırgınım İbrahim
Kaçacaktım elbet korkularımla yüzleşmekten
Neye ağladıysan
Sen dôkülürdü kiRpİkLerİmDen
Onun şehrine yağmurlar yağarken
Tepeden tırnağa ıslanan
Ben olurdum yine...
Büyüdükçe nasırlaştı
Toz bulanık sisli akşamlarda
Eğreti dururdu yalnızlığım
Suskunluğum ölü şehirler doğurur
Senden önce hiç yaşanmamış say
Sonra bir dûş gibi ôrtsün gece üzerîmîzî...
Avuç îçlerîne dökülsün yüzüm
Ilık bir tebessümün essin kiRpİkLerİmDe
Sormadın ki anlatayım
İçimde birikmiş üryan acılarım var
Düğüm düğüm
Kopan fırtınalarını yüreğimin Alabora olmuş
Zarif bir sevdanın en ince çizgisiydi o
Silmeden evvel
Var gücümle topluyordum dagıttıklarını dirhem dirhem
Sanki kadim bir yasın ortasındayım
Muhatabım sadece gôzyaşlarım
En çok sen de yoruldu kalbîm
Şiirlere yazdım sesini
Adını buğulu camlara çizdim
Daha dün seni sayıkladım
Issız gece yarılarına sor beni
Sözlerinde bir bensizlik var
Seziyorum...
Şiir şiir dökülüyor gözlerindeki nem
Dizelerime...
Çatık kaşların ele veriyor bütün
Hıncını
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!