Ruhumun Son Çığlığı Şiiri - Mesut Özdemir 3

RUHUMUN SON ÇIĞLIĞI
Gözlerimde biriken bu son bulut, Sanki dökülse kıyamet kopacak içimde. Vefasızlığın o soğuk nefesi ensemde, Eskiden baş tacı ettiklerim, Şimdi yabancı birer gölge kapı eşiğinde. Sormuyorlar halimi, görmüyorlar içimdeki yangını, Birer birer çekildiler hayat sahnesinden; Geriye bir tek ben kaldım, kendi enkazını bekleyen.

Yan gönlüm, kül olana dek yan! Seni benden başka duyan mı var bu sessizlikte? İkimiz kaldık şu kör karanlıkta, Bir sen kanıyorsun derinden, bir de ben tükeniyorum. Sanma ki sadece kendimi düşündüm bu yolda, Senin her çarpışında çektiğin sancı, benim boyun borcumdur. İkimiz de sahipsiz, ikimiz de bu hayatın üvey evladı, Duy şu feryadı, duy ki bitsin bu amansız yankı!

Yorulmak nedir bilir misin yüreğim? Hani dizlerin değil de, hayallerin yere kapaklanması gibi. Öyle bir soğuk işledi ki ruhumun en ücra köşesine, Güneşi getirseler, ısıtmaz artık buz tutan anılarımı. Bazen diyorum ki; bir boran çıksa, Alıp götürse bu yorgun bedeni bilinmez diyarlara. Ya da bir veda busesi gibi kondursam namluyu alnıma, Usulca çeksem tetiği, her şeyi bir anlık sessizliğe gömsem... Bir mermi dindirir mi dersin bunca yıllık fırtınayı? Bir parça metal, son noktayı koymaya yeter mi bu bitmek bilmez acıya?

Sıfırı tükettim, tükendim be gönlüm! Ne pembe rüyalarım kaldı, ne de yarına mecalim. Soruyorum şimdi; suçum neydi benim bu amansız kavgada? Karıncayı incitmekten korkarken, Dünya neden üzerime devrildi kat kat? Sevmek miydi günahım, yoksa fazla inanmak mı hayata? Kader, kar beyaz düşlerimi zifiriye boyadı, Ben huzur dedikçe, o fırtınayı üzerime saldı.

Şimdi söyle bana, ey benim dert ortağım, Nedir bu feleğin bizimle alıp veremediği? Hangi sokağa sapsam çıkmaz sokak, Hangi ele tutunsam elimde kalıyor umutlar. Sağım uçurum, solum yangın yeri... Yaranamadım kimseye, anlatamadım bu sessiz çığlığı. Boşuna giden ömre mi yanayım, Yoksa darmadağın olan o eski neşeme mi? Susma artık, haykır içinde ne varsa! Alevinle ısıt bu donmuş bedenimi, Bir daha üşümesin hayallerim, yan ki yok olayım içinde.

Öyle ağır ki bir tebessümün arkasına bin bıçak yarası gizlemek, Ölümden beterdir her gün yeniden "iyiyim" demek. Zaman durdu, akreple yelkovan küstü birbirine. Dizlerimde derman yok, ruhum ise çoktan firarda. Yaşamak dediğin buysa, ben bu oyundan çekiliyorum. Uzatma artık bu sancılı bekleyişi, Götür beni en kısa yoldan o sessiz menzile. Öyle bir yere götür ki; Ne bir daha kimse kırsın kalbimi, Ne de kimse ağlatsın bu mahzun gözlerimi...