Sen, Esatir-ül Evvelîn öncesinden
Harcı suyla saman, kerpiç surlar gibisin
Öyle yorgun geldim ki, öğlen uykusuna
Ölümüne, takatim kesik, varsa yoksa!
Tamda uyumak istediğim duvar dibisin
Sen, kum fırtınalarına mağlup, metruk şehirsin
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta