Hayat akışında sürüklenen kuru bir dal misali geçiniyoruz zamanda
Aşkı taktılar kolumuza sevdayı gül bahçesi yaptılar yolumuza
Dikenleri kimse temizlemedi anımızda
Ayaklarımızı kimse giydirmedi kan revan olunca
Canımız yanınca hepsini anladık
Yeşermişti yapraklar dünyanın bahçesinde geçer iken kandık
Görünmez bedenler içinde ateşten hırka giymiş gibi sandığımız
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta