Ruhumdaki Deprem Şiiri - Murat Aybirdi

Sokağımdaki enkazı kaldırdınız
Ya ruhumdaki enkaz
Sesime ses verin biraz
Bir çocuk ne yapar, annesiz, babasız
Çocuk dünyam artık çok karanlık
Enkazın altında ölmesin insanlık
Bir kum tanesi gibi düştüm boşluğa
İçimde boşluk, zihnimde boşluk
Buğulanmış bakışlarım
Aydınlıklardan firariyim
Ruhumdaki deprem yıktı geçti
Boncuk boncuk değil gözlerim
Artık zehirden acıdır sözlerim
Kısık sesimde hüzün var
Zamansız geldi ayrılıklar
Acım gökyüzü kadar
Kiraz ağacında kaldı çocukluğum
Oyuncaklarım enkaz altında
Ses vermiyor soğuk duvarlar
İnsan, kaçar mı kendinden
Yola çıktım erkenden
Bir bilinmezliğe kaçıyorum
Zihnimde uğultular, çığlıklar
Öksüzdür oyuncaklarım
Baba, diye duvarları kucaklarım
Anne diye toprakları
Bir günde bin yıl yaşlandım sanki
Anılar, şimdi mahzenimde kilitli
Ruhumdaki depremde öldü kuşlar
Viran bağlarda öter baykuşlar
İçimde boşluk,
İçimde kırılmışlık
Ölüme uyanmış gökyüzü
Binlerce yıldız kayıyor
Gözyaşlarım söndürebilir mi bu közü
Ruhumdaki deprem bıraktı derin bir sızı