Sanki ikimiz aşkın efsunlu büyüsüydük.
Baharı birbirimize kahkahalarımızla bürümüştük.
Sevdamızda an be an, el, ele yürüdük.
Döktüğümüz gözyaşlarımızda büyümüştük.
Yızdızları seyre dalınca, felaket üşümüştük.
Her acı bize vız gelirdi, fakat güvenç tükenince,
En güzel mevsimde, hicranı çağırıp, küşüştük.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta