Kirpiğinin ucundaki ayrılık düşmüş yüreğime, yakmış, kavurmuş. Önce rüya sanmıştım. Yüzün ilk gördüğüm an olduğu gibi çok güzeldi. Gözlerin benim için gülüyordu yine.
Gidiyormuşsun oysa...
Gittin, çok zaman geçti yokluğunun bu şehre gelişinden bu yana. Unuttuğumu sandığım, yalancı hatta mızıkçı bir oyun oynadığım zamanlar var heybemde.
Sırtıma vurduğum, sakladığım kırık bir ruh, var mazimde.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
