Evrenin hiçbir zaman varılamayacak noktasına
Göz dikmişti ruhum.
Acılar içinde ızdırap çekerken,
Ne aşk kurtarabilirdi beni karanlıktan,
Nede bilginin yüceliği.
Oysa bir gülüşün ardındaki güneş yeterdi,
içimdeki koca karanlığa ışık tutmaya.
Çocukluk, o derin ırmak çağrısı
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman
Devamını Oku
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta