Araftayım.
Sonsuz bir derinliğe düşürken tutunmaya çalıştığım bıçak gibi duvarlar parmaklarımı kesiyor, elim yüzüm kan içinde.
Araftayım.
Gökten uzakta, yerin yedi kat dibinde, cehennemvari bir karanlıkta deli eden sessizlikle yumruk yumruğa boğuşuyorum.
Araftayım.
Ellerin neden soğuk,üşümüş müsün?
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış
Devamını Oku
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta