İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
ruhlar zaten insanların bir parçası degilmi...............tebrikler
Bir yerde okudum,,İNKA uygarlıgına yol alınırken yardımcılar birden oturup kendi aralarında konuşmaya başlamışlar ve yarım saat sonra falan kalkıp yürümüşler.Başları sormuş neden oturdunuz diye:
Cevap:Çok hızlı yol aldık.Ruhlarımız geride kaldı,onları bekledik,Bu güzel şiir bana bunu hatırlattı.Bir çogumuz ruhumuzu biryerlerde unuttuk,bulamıyoruz.buldugumuz anda birleşen ruhların mutlulugu amaca ulaştıracaktır.Kutlarım bu güzel şiir için.Sevgi ve selamlarımla.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta