Bilinmedik bir yol dönüşü
İç yalnızlığıma inat,
Gölgem ardıma düşüyor
Anladım ki yalnızlıktan,
Hiç kimse ölmüyor
Hiç bir deprem yüreği,
Sallasada yıkmıyor!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




yüreğin sızladığı an...
etkileyici ve duygu yüklü çalışma...
saygılarımla kutlarım...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta