Ruh Otopsisi: Kiralık Son

​Neşteri vurdum bugün bu şehrin sahte yüzüne,
Bir çıkmaz sokakta çöktüm, kendi leşimin dizine.
Ben bir sevda yetimiyim, ruhum doğuştan öksüz,
Koca dünya dar geldi, kaldım bir başıma gökyüzüs.
Sırtımda bin ihanet, kalbimde koca bir ur var,
Bugün bu masada, bir ömrün son hesabı var!

Onca yıl emek verdim, onca yıl bekledim vefayı,
Gördüğüm tek şey; sahte yüzlerin sürdüğü sefayı...
Hayallerimi çalıp gittiler, borçlar boynumda ilmek,
Artık tek arzum; şu mezarsız yaşamı bir kurşunla silmek.
Kendi ellerim yetmedi, canım canımdan usandı,
Zihnimde kiralık bir ölüm, sinsi bir ateş gibi yandı.

Karanlık bir dehlizde buldum seni, ruhu yorgun birini,
Sırtında taşıyan dünyanın o en eski kirini.
Bir kuytu köşede oturduk, ölümün pazarlığına,
Üç beş kuruş bıraktım, bu hayatın mezarlığına!
Sen şaşırdın; "Nasıl istersin?" dedin "Kendi sonunu?"
Dedim: "Korkma celladım, biz yazdık bu oyunun sonunu!"

Arayan o geçmişin gölgesine dedim: "Bak, yanımda ecelim var,
Şu an katilimle geziyorum, içimde yarım kalan ömür var."
Sesini gömdüm boşluğa, artık her yer bembeyaz,
Giyindim saflığımı, içimde dinmeyen o büyük ayaz...
Son bir lokma geçti boğazımdan, ölümden önce hüzün gibi,
Namlunun soğukluğu çarptı yüzüme, bir kış günü gibi.

"Vazgeç" diye yalvardın, "Gel yeniden kuralım bu hayatı,"
Bilmiyordun ki; içimdeki insanın çoktan durdu saati.
Çek tetiği! Korkma! Bu bir cinayet değil, bir kurtuluş,
Ruhun özgürlüğe, bedenin toprağa o son dokunuş...
Silah patladı, bir çığlık koptu ki; gökler yarıldı,
Kurban, kendi celladının dizlerine son kez sarıldı.

Pişmanlık neye yarar? Sirenlerin o geç kalan sesi,
Kime hayat verir artık, o soğumuş ceset nefesi?
Vurduğun candan, bir damla can umar mısın şimdi?
Geç kaldın ey cellat; bitti o en acımasız imtihan!
Şimdi bu davanın hükmü, hangi adaletin elinde?
Ölmek isteyen mi suçlu, yoksa tetiği çekenin elinde mi?

Neşter Ameliyat Masası (Doğuş Kılınç)