Bir gün düşüp benim de ömrümün zavallı dalı
çürüyüp bedenim, toprağın olunca malı
olsun yarin ayak bastığı bir yer ki mezarım
tekrar hayat bana taptaze, böyle başlamalı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çok anlamlı insanın öyle bir sevdiği olsun ki onun gelmesi ile hayat bulalım
İşte gerçek bu dünyadan göç etmeden gerçek dostu bulmak gerekir
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta