Ölmek üzere destur getirir bir yabani kuş,
Kırk evlat baba iken, yalnız kalmıştır kaf dağı parsellendiğinde.
Parselleyenler çarmıha germek istemiş simurgtan kalmış bu yabani düşünceleri.
Ve korkuları sorulmuş, anlatmamış,
Şehveti sınanmış, sınayanlar bilge ve dazlak adamlarmış.
Şehvet bizde olup babada olmaması gerekendir demiş.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta