Rindler hayâta en ince telden tutunur
Az konuşur,çoğu kez sözünü yutkunur
Yüreğinde aşkın çözülmez kelepçesi
Sînesinde taşkın ne volkanlar susturur
Rind'e ölüm de yaraşır yaşamak gibi
Hayatın yükünden azcık kaçamak gibi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta