Reyhan Danış Şiirleri - Şair Reyhan Danış

İlk defa bu gece üşüdüm koynunda,
Artık kimi ısıtıyor ateşin, kimin için yanıyor?
Toplamışsın sabah bavulunu, aydınlanmamış yollar,
Hiç bir şey demeden, sessizce çıktın kapıdan,
Hayranım ben gidişine, gidişine.

Gidiyorum bak yoruldum ,
Ya aş içindekini, ya bırak beni ,
Ya yeter artık, dediğim noktadayım,
Ya kır duvarını, ya da yıkma dünyamı.

Lütfen bir ışık ver bana,

Görmüş beni bir defa,
Çok seviyormuş beni,
Canından bir parçaymışım,
Çok aşıkmış, hepsi palavra.

Her gün beni özlüyormuş,

Yokluğu bana şiirler yazdırırken,
Kalemim titrer şiirler yazarken,
Defterim ıslandı, gözyaşlarım damlarken,
Gerçek misin? Kimsin sen? Özledim!.

Kalbime acı sancıları eken sen,

Bugün kalbimde hava kötü,
Yağmurlu, fırtınalı, gök gürültülü,
Ritmi düzensiz, çok gürültülü,
Sanırsın kopuyor kıyamet.

Kaç gece ağladım sayamıyorum,
Kaç kere güldürdün bilemiyorum,
Mutlu muyum? Değil miyim?
Bilemiyorum, seviyorum, sevmiyorum
Kafam karıştı her şey belirsiz,
Tek bildiğim şey kalbim çok mutsuz.

Dünyamın son ışığı da söndü,
Yürüyorum karanlık sokaklarımda,
Artık korkmuyorum, fısıldayan gölgelerden,
Kaçılın yolumdan, öfkem taşıyor,
Nefret kusuyor.

Soğuk karanlık bir zindandayım,
Duygularım darmadağın, ben neredeyim?
Çıkış gözükmüyor, arafta'yım,
Meğer ne zormuş, ölümü beklemek.

Güneş doğar, dünya aydınlanır,

Sen benim cennetimsin,
Sen benim huzurumsun,
Sen benim rahatımsın,
Sen benim tek adresimsin.

Gözlerimin ışığını söndürme,

Bir karanlık çöktü geceye,
Soğuk ve ürkütücü iç dünyam,
Bir karanlık çöktü kalbime,
Soğuk ve ürkütücü iç dünyam.

Bir karanlık çöktü sokaklara,