Resulullah'ın Son Günü

Güneş solgun doğdu Medine ufkundan o sabah,
Mescid-i Nebevi’de bir sükût, derin bir eyvah.
Hücre-i Saadet’te zaman durmuş gibiydi sanki,
Ruhunu Mevla’ya hazırlıyordu o en büyük saki.

​Yavaşça araladı perdesini mübarek odanın,
Son kez baktı yüzüne namaza duran ashabın.
Ebubekir öndeydi, gözler dolu, kalpler yaralı,
Resul gülümsedi; nur saçtı çehresi dualı.
​
​Mübarek dudaklardan döküldü son bir vasiyet,
"Namaz!" dedi Ümmetine, en büyük emanet.
Bir misvak tuttu eliyle, tertemizdi o anlar,
Cebrail kapıdaydı, sustu bütün lisanlar.

​"En yüce dosta!" derken kapandı nurlu gözler,
Yetim kaldı Medine, yarım kaldı hep sözler.
Bir feryat koptu birden, sarsıldı arz-ı sema,
Güneşin ışığı söndü, büründü her yer gama.

​Bilal’in ezanı yarım kaldı, nefesi yetmedi o gün,
Sanki dünya daraldı, yaşandı en büyük hüzün.
Ebubekir’in sesiyle uyandı mahzun yürekler,
"Baki olan Allah’tır," dedi ağlayan melekler.

Gökhan Öztürk