Resûle Fedadır Canım (hazreti Nesibe)

Dokuz aylık hamileyken düştün yollara,
Aşkınla ışık oldun karanlık kollara.
Akabe’de biatın, sarsılmaz bir yemin,
Resul’e feda olsun en kıymetli canın.

​Uhud mahşer yeriydi, kılıçlar parlıyordu,
Gökten inen melekler bu sabra ağlıyordu.
Döndün de oğullarına, dedin ki: "Dinleyin!"
"O’na bir hal olursa, sakın eve dönmeyin!"

​"Gidin şehit olun da Resulullah sağ kalsın,
Sizin canınız feda, O’nun nûru yaşasın."
Bir kalkan oldun ana, göğsün siper, kolun yay,
On iki derin yara, vücudunda parlayan ay.

​Her yanından kan damlar, acı duymazdı tenin,
"Nereye baksam Nesibe!" derdi o Gül Efendin.
Evladın düştü yere, sen yine durmadın hiç,
Şehadete koşmaktı kalbindeki tek sevinç.

​Yıllar geçti üstünden, o yaralar sızladı,
Mevla en sonunda o kutlu müjdeyi imzaladı.
Yemame’de son bulan o mübarek nefesin,
Cennetin başköşesinde çınlıyor şimdi sesin.

Gökhan Öztürk