Resim Şiiri - İsmail Akyüz

resim

masamın üstüne koydum
mutluluğun son resmini
annem gülümsüyordu
babam vardı daha
oğullarım da oradaydı
Berkay da gitmemişti daha gurbete
kardeşlerim Efe ve nişanlısı
anlamlı bir günün anısı
çıkardım o son resmi
bir fotoğraf kağıdına
ayrılıkların sürükleyeceği
güzel bir ekim gecesini
koydum masamın üzerine
ışığın o gülümsemesini

yağmurlar daha başlamamıştı o mevsim
henüz hüzünler yer etmemişti içimizde
henüz yoktu zorunlu ayrılıkların kederi
içimizde yeşeren sevinçlere
kendini kapatan zaman
fark edilmiyordu belki de
belli belirsiz yüzümüzde saklanan
hayatın durmadan yükselen bunları
yorulan bedenlerimiz
yaşamak da denilen o zorunluluk
tenimizi kaplayan derin çizgiler
umutluyduk her şeye rağmen
ve kırılgandık bir sırça kadar
ama henüz kanamıyordu yüreklerimiz
kanatlarını çırparak bir düş gibi
geçti gitti bizden o gece