Renkleri Utandırmak Şiiri - Elif Akçasarı

Dağıttım kendimi.. Yine.
Elime bir silah alıp kendimle beraber içimde sana ait ne varsa öldürmek istiyorum.
İçinde senin uğruna içtiğim sigaraların izmariti bulunan kültabaklarını kırmak. Okurken aklıma geldiğin kitapların her sayfasını tek tek yakmak.
Sonra o ateşin içine atlayıp, seninle dolu bu evin içinde yanmak!
Gözlerimi açtığımda annemin yanında uyanmak..
Evet, bunları istiyorum.
Hepsini yaptıktan sonrada, senin arkamdan pişmanlıkla döktüğün her gözyaşı için kahkaha atmak istiyorum!
Ben bi kere öldüm derim sevgilim.
Ama sen, dokunduğun her kadında, hissettiğin her tenin sıcaklığında geberip git isterim!
Çünkü her sevişmede, aklına başkaları düşerdi senin.
Daha soğumadan terim..
Bazen maviye döner gözyaşlarım.
Denize akıtır, sana dalgalarla beraber geri yollarım.
Yeşil bahçelere dökerim ara sırada.
Gittiğini anlayıp solmasın diye çiçeklerim, böyle sularım onları.
Bazen sararır gözyaşlarım, yanaklarıma düşemeden esen rüzgar onları koparıp savurur dört bir yana.
Tıpkı sonbaharda dallarından kopan yapraklar gibi.
Kimi gün bir fahişenin dudakları kadar kırmızıya döner gözyaşlarım. Arkandan kesmem bileklerimi, kan ağlarım..
Bundan sonra gökkuşağı utanır renklerinden.
Her geçen gün bir rengini alırım.
Onu simsiyah bir bulut yapıp, üzerine ağlatırım!