Ben, maviyi ilk kez gökyüzünde değil,
gözlerinde kaybettim.
Çünkü artık hiçbir umut, bulutlara tutunamıyordu.
Yeşil, çocukluğumdu;
Salıncak iplerinde, çimen lekelerinde saklıydı.
Ama büyüdükçe, yeşil soldu.
Yerini griye bıraktı:
Kimbilir kaç kişi senin zarif hallerini sevdi
Kaç kişi güzelliğini sevdi
Belki gerçek aşkla; belki değil
Ama bir tek kişi seni sevdi.
Bir tek kişi değişen yüzündeki hüznü sevdi.
Devamını Oku
Kaç kişi güzelliğini sevdi
Belki gerçek aşkla; belki değil
Ama bir tek kişi seni sevdi.
Bir tek kişi değişen yüzündeki hüznü sevdi.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta