Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Yeniden şiirlerini gördüğüme çok sevindim...
iyi ki varsın...
Harikaydı..
Sevgimle.
okurun bu siirin icinden siyrilip menfi bir yorum yazmasina ramak kala diyorum ki; Vietnam,a gidersen eger; Son Doong,a ugra :)
Hocam bu harika şiirinizde dile getirdiğiniz bıkkınlıktan kurtulmak için hepimizin bira ara vermeye ihtiyacı var.Sizi bu güzel şiirinizden dolayı tebrik ediyor ve şiirinizi antoloji listeme ekliyorum...
okuyan
yorumlayan
ya da sadece beğenen
tüm dostlara
teşekkürler
Yüreğin der görmesin güzel bir şiir kutlarım
Neden olmasın?
İnsana dair ne varsa kısalırken..
Küçülürken...
Havlu bile.. Hatta "don.da..."
Sığar zamana, meramın bütün sızlanmaları...
"Bir reklam arasına..."
Bir koşu.. Vietnam'a....
Niye dönmeli? Kalmak varken uzağın doğusunda...
Bayıldım..
Tebrikler Deniz Hanım..
Bu şiir ile ilgili 6 tane yorum bulunmakta