Göz açıp kapayana kadar geçti yaz
30 Ekim bugün
Yapraklar sapsarı bir deniz olmuş
Uzanıyor önümde
Tam 3 yıl önce olduğu gibi
Bir ev hayal et
Ama sadece salonu olsun
Ne mutfak ne banyo ne de tuvalet
Duvarlarında öyle güzel tablolar olmasın
Ne de yeni mobilyaları
Eski, loş, alelade bir yer işte
Yağmur yağarken öldüm ben
Akşam üzeri, gün batarken
Islanıyordum durmamacasına;
Ama üşümüyordum inadına.
AĞlamıyordum da üstelik,
Acımıyordu yıpranmış bedenim.
Dalgınım fazlasıyla bugün
Az önce düşürdüm yalnızlığımı denize
Islandı,karıştı dalgalara,
Kıyıya vurdu usulca
Yardımına koştum hiç düşünmeden
Üzgünüm belki, belki de umutsuz
Veda etmek bir işkencedir insana
Özellikle geri dönüşün olmadığını bildiğinde.
Kaçınılmaza yaklaşırken son hızla
Gözünün önünden akar tüm yaşananlar
Bir film şeridi gibi.
Bir parçan geride kalmıştır
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!