Sabah
En uzak bölgeme doğru giderken eski apartmanın bahçesinin yerinde yeller esse iyi
o yemyeşil bahçe kurumuş çorak toprağa dönmüş. Üstelik kazlarda yok. Domates fideleri kabak salatalık biber...tüm bunların hiç biri yok.
Bu bahçeye emek veren yaşlı kadın ve beyi de bu sabah pencere kenarında değiller.
Bilinmez yaşlılık bu. Her şey olur...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta