Öylesine bir rastlantıydı bu olan yalnızca
Herkes aynı yolun üzerinde duruyordu
Kimse kimseyi beklemiyordu, bir yerde gitmiyordu da
Biri diğerine çarpmadı diğerince çarpılmadı da
Sonra durdular öylece yine, kendi yollarında…
Yaşam kendi normal döngüsü içinde devam ettiğinde
Hayatın bu kısa anına bir ben; hiç kimse tanık olmadı…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta