Rastgele bir istasyonda rastlamıştık birbirimize,
Önce göz göze geldik hafif bir yüz kızarmasıyla.
Sonra küçük bir tebessüm ettik, yıllar sonra denk gelmenin şaşkınlığıyla.
Bir şey diyecek gibi oldun ama sustun.
Senin konuşmanı bekledim sende benim sormamı.
Ne ben sordum ne sen söyledin.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta