Haram bir lokma girmemişti evine en zor günlerinde bile.
Huriler,melekler geçse yanından
Göz ucuyla bile bakmamıştı bir defa.
Fazla lüks aramazdı öyle.
Ne hanlar, ne hamamlar,
Ne katlar,ne yatlar, ne atlar.
Demiş ya derviş:”bir lokma, bir hırka”
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
